elfje Lief en de verdwaalde tijdmachine

 

 

Verhaaltjes elfje Lief en de verdwaalde tijdmachine, heb je een vraag? Stuur deze naar: info@kasteelvolverhalen.nl

 

Elfje Lief en de verdwaalde tijdmachine (46) deel 2

 

‘Wacht, laat me eens even nadenken, zegt elfje Lief. ‘Heeft het soms iets te maken met die gravin Ada en die graaf Bertram, die we in de Gouden Vertelkamer hebben ontmoet?’
‘Nee…!’roept Eleonora en ze klinkt geschrokken. ‘Nee hoor, daar heeft het niets mee van doen!’
‘Eleonora… misschien dat we toch beter…’zegt de Verteller met zachte stem.
‘Zwijg Verteller… je weet wat de gevolgen zijn!’ schreeuwt fee Eleonora.
‘Toch lijkt het me beter…’ zegt Fantastico. ‘We kunnen toch niet altijd maar blijven zwijgen.’
‘Alsjeblieft …Verteller en Fantastico, laten we alles vlug vergeten, nu het nog kan,’ smeekt Eleonora en ze klinkt nogal overstuur.
‘Hoe wil je alles vergeten Eleonora. Hier voor ons staan drie elfjes, dat is de werkelijkheid. Die kunnen we niet zomaar vergeten. Misschien is dit wel onze enige kans om…’
‘Nu ophouden Fantastico, Graaf Bertram en gravin Ada zullen…’
‘Dus toch,’ roept elfje Lief uit. ‘Aha, ik dacht het al. Wat is hier in hemelsnaam aan de hand?’
‘Niets, helemaal niets elfje Lief,’ antwoordt Eleonora vlug.
‘Je bent anders tamelijk van streek, al is er volgens jou niets aan de hand.’
‘Eleonora, maakt het nou nog niet ingewikkelder,’ vraagt de Verteller. ‘De elfjes moeten weten wat er gaande is.’
‘Daar ben ik het helemaal mee eens Verteller,’ zegt Fantastico. ‘Als we ze hier buiten houden wordt het alleen maar lastiger.’
‘Ze kunnen hier niet blijven, dat weten jullie ook wel,’ moppert Eleonora, die weer wat kalmer lijkt.
‘Dat klopt, maar ze kunnen hier ook niet weg zolang zie tijdmachine niet werkt.’
‘Ze hadden gewoon naar dat moeras moeten gaan,’ moppert Eleonora verder. ‘Zo zie je maar wat voor problemen het geeft als afspraken niet worden nagekomen.’
‘Fijne afspraken…’mompelt elfje Lief. ‘Als we waren gegaan zoals we eigenlijk beloofd hadden, dan waren we gedoemd om voor altijd in dat nare bos te blijven, tussen de trollen en boze feeën.’
‘Of het hier zo fijn is,’ zegt Eleonora. ‘Mocht je soms denken dat het hier allemaal vanzelf gaat… nou dan moet ik je teleurstellen. Niks is hier normaal of gaat hier vanzelf. Al ruim driehonderd jaar niet.’
‘Alsjeblieft Eleonora, vertel de elfjes wat ze moeten weten van het Kasteel vol Verhalen of…?’ vraagt de Verteller ongeduldig.
‘Ja, ja, kalm maar. Ik zie ook wel in dat het geen zin heeft om nog langer tegen te stribbelen…’antwoordt Eleonora.
‘Nou we luisteren,’ zegt elfje Bloem.
‘Oké, maar op één voorwaarde,’ moppert Eleonora.
‘En wat mag die voorwaarde dan wel zijn?’ vraagt elfje Lief.
‘Mochten jullie er hoe dan ook in slagen om hier weg te komen, dan moeten jullie beloven dat jullie nooit tegen iemand iets over gravin Ada en graaf Bertram en over het Kasteel vol Verhalen zullen vertellen, en ook niet over de Verteller, Fantastico en over mij. Beloven jullie dat?’
‘Oké, dat beloven we.’