Het geheim van het gekleurde bos

 

 

Verhaaltjes Het geheim van het gekleurde bos, heb je een vraag? Stuur deze naar: info@kasteelvolverhalen.nl

 

WAS

 

Het geheim van het gekleurde bos (5)

 


Nadat de elfjes een glaasje frambozenlimonade hebben gedronken en hebben gesmuld van de zelfgebakken cake zijn ze klaar voor het vervolg van het verhaal.

“Kom op koninkje, ze kunnen toch wel even zonder jou. Wees nou niet zo flauw en ga nou even met me mee. Heus, het duurt maar heel even.”
Koning Anistorius twijfelde. Hij wist eigenlijk niet zo goed wat hij nu moest doen.
“Stel dat ik er nu snel vandoor ga…’dacht hij. ‘Maar misschien bedoelt de spin het helemaal niet zo slecht. Misschien wil hij mij alleen maar zijn web laten zien en meer niet…”
‘Nou beste koning, als je er altijd zo lang over doet om een beslissing te nemen dan kan ik me voorstellen dat je er zo erg mee zit…’’  zei de spin.
‘Hoe bedoel je?’ vroeg de koning.
‘Nou, ik bedoel… om je dochter tot koningin te maken van dat land van jou,’ antwoordde de spin ongeduldig.
‘Daar moet je ook goed over nadenken Arie, het is niet zo maar iets…koningin van Libellenland.’
‘Het zal wel,’ zei de spin en hij haalde zijn schouders op.
‘Weet je koning, we hebben hier bij het ven niemand die koning is. Iedereen doet hier gewoon zijn ding en dat gaat prima. De kevers, de torren, de wormen… Dus misschien moeten jullie dat ook eens in Libellenland uitproberen. Dan hoeft je dochter geen koningin te worden en dat kun jij lekker met pensioen. Simpel toch… of niet soms?’
‘Ja maar iemand moet toch regeren. Je kunt het toch niet allemaal zomaar laten gebeuren. Nee Arie, dat wordt een grote chaos,’ zei de koning.
‘Beste Anistorius, geloof me nou. Libellenland is beter af zonder koning of koningin. Dat is alleen maar lastig. Ga nou maar met me mee, dan zal ik je laten zien hoe we het hier hebben geregeld.’
De herfstspin stak zijn poot uit en aarzelend stemde de libellenkoning toe om met hem mee te gaan. Even later waren ze samen op weg naar Olligo, de aardworm die zijn huisje had aan de rand van het bos, bij de grote berk.
‘Hallo Olligo, kijk eens wie ik hier heb meegebracht. Een echte koning… mag ik je voorstellen koning Anistorius, koning van Libellenland.’
‘Waar… heb je…. die vandaan… Arie?’ vroeg de aardworm sloom.
‘De koning zat een partijtje na te denken bij het ven,’ antwoordde de spin.
‘Nadenken….nadenken? Wat is dat… Arie? Dat woord… heb ik nog nooit… gehoord.
‘Dat zou best eens kunnen kloppen Olligo, want aan nadenken doen aardwormen zoals jij niet aan en dat is maar goed ook. Dat is wel net zo gemakkelijk voor ons allemaal. Ik moet er niet aan denken als jullie aardwormen konden nadenken.’
‘Hoe bedoel je dat… Arie?’ vroeg de aardworm.  “Waar… moet je niet aan denken?’
‘Laat maar zitten Olligo. Kruip nou maar vlug terug in dat huisje van jou. Ze verwachten vandaag niet veel regen, dus kijk maar uit dat je niet uitdroogt.’
‘Ik snap nog steeds niet… wat je bedoelde… met dat wij aardwormen beter niet konden nadenken…,’ hield Olligo vol.
‘Nou ik zal het je nog één keertje uitleggen… Kijk beste vriend van me, als iedereen er een gewoonte van gaat maken om na te denken dat hebben we binnen de kortste keren de poppen aan het dansen. Het gaat zo toch prima. Iedereen heeft zo zijn eigen ding en verder… nou verder niks.’
‘Nou,’ zei koning Anistorius. ‘Ik ben het niet helemaal met je eens Arie. Het zou best eens kunnen dat wormen zoals Olligo met hele zinnige dingen zou kunnen komen.’
‘Zoals?’vroeg de spin vol irritatie.
‘Zoals…dat we met ons allen veel beter voor het bos zouden kunnen zorgen als de mensen ons… met rust zouden laten’antwoordde Olligo. ‘Af en toe… komen ze met van die grote schoenen… boven op ons staan. Je weet… dat we niet zo heel erg snel zijn… U kunt wel raden meneer de koning… wat er dan van ons overblijft.’
‘Zeker Olligo. Daar heb je een punt.’
‘Flauwekul Anistorius… laat die Olligo nou maar praten.’
‘Nee hoor Arie. Hier wil ik wel eens meer van weten.’
En zo gebeurde het. De koning ging naast Olligo in het gras zitten terwijl Arie  mopperend heen en weer liep.’

En toen Elfje Lief?’
‘Nou even rusten. Ik krijg er een droge keel van,’ zegt elfje Lief en ze ziet aan de rode wangetjes van de elfjes dat ze heel erg meeleven met de koning.

 
 

Heb je ook een idee voor ELFJE LIEF,stuur een email naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. ( een mooie tekening vinden we ook leuk en de mooiste zetten we op de website van Elfje Lief.)

 

WAS